Odzyskiwanie kobiecej energii – jak odzyskać kontakt ze sobą, swoimi potrzebami i wewnętrzną siłą?

Dlaczego czasami czujemy, że gdzieś po drodze zgubiłyśmy siebie?

Podczas warsztatów często słyszę od kobiet bardzo podobne zdanie: „Mam wrażenie, że kiedyś byłam inna”.

Kiedy pytam, co dokładnie mają na myśli, odpowiedzi bywają różne. Jedna osoba mówi o tym, że kiedyś była bardziej spontaniczna. Ktoś inny wspomina, że miała więcej odwagi, radości albo łatwiej było jej robić rzeczy tylko dlatego, że miała na nie ochotę.

Czasem pojawia się też zdanie: „Nie pamiętam już, kiedy ostatni raz pomyślałam o tym, czego ja właściwie chcę”.

To doświadczenie jest dużo częstsze, niż mogłoby się wydawać.

Wiele kobiet przez lata bardzo dobrze radzi sobie z codziennością. Są odpowiedzialne, zaangażowane, potrafią zadbać o innych i odnaleźć się w trudnych sytuacjach. Z zewnątrz często wyglądają na silne i poukładane. Dopiero kiedy zatrzymają się na chwilę, zauważają, że w tym wszystkim coraz mniej miejsca zostaje dla nich samych.

Pojawia się zmęczenie, poczucie działania na automacie albo wrażenie, że życie składa się głównie z obowiązków.

W języku rozwoju osobistego często mówi się wtedy o utracie energii albo o tym, że zostawiłyśmy kawałek siebie w różnych momentach życia. To bardzo obrazowa metafora. Psychologia opisuje ten proces nieco inaczej – jako stopniową utratę kontaktu z własnymi potrzebami, emocjami i zasobami psychicznymi.

Co oznacza utrata kontaktu ze sobą?

Nie chodzi o to, że jakaś część naszej osobowości znika. Nadal jesteśmy tą samą osobą, mamy swoje wartości, talenty, marzenia i potrzeby.

Problem polega na tym, że przez różne doświadczenia możemy nauczyć się je pomijać.

Dzieje się tak często wtedy, kiedy przez długi czas skupiamy się przede wszystkim na dostosowaniu do otoczenia. Uczymy się rozpoznawać nastroje innych ludzi, przewidywać ich potrzeby i reagować na oczekiwania, ale coraz trudniej jest nam usłyszeć własny głos.

Z czasem możemy stracić pewność, czego naprawdę chcemy.

Możemy zacząć podejmować decyzje głównie dlatego, że „tak trzeba”, „tak wypada” albo „ktoś tego potrzebuje”.

To nie dzieje się z dnia na dzień. Najczęściej jest efektem wielu małych sytuacji, które z czasem tworzą określony sposób funkcjonowania.

Jak tracimy swoją energię?

Kiedy podczas warsztatów rozmawiamy o tym, gdzie kobiety czują, że zostawiły część siebie, pojawiają się bardzo różne historie.

Dla jednej osoby będzie to czas, kiedy musiała szybko dorosnąć i przejąć zbyt dużo odpowiedzialności.

Dla innej – relacja, w której przez lata bardziej troszczyła się o drugą osobę niż o siebie.

Dla jeszcze innej – macierzyństwo, w którym całkowicie zanurzyła się w potrzebach dzieci i zapomniała, że sama również potrzebuje uwagi.

Czasami jest to praca, w której przez lata przekraczałyśmy własne granice. Czasami sytuacja, w której ktoś nas zranił, nie ochronił albo nie zauważył naszych potrzeb.

Każda historia jest inna, ale mechanizm często wygląda podobnie. W pewnym momencie zaczynamy oddawać bardzo dużo swojej uwagi, czasu i energii innym obszarom życia, a coraz mniej zostaje dla nas.

Kiedy uczymy się, że potrzeby innych są ważniejsze

Wiele kobiet od najmłodszych lat słyszy komunikaty, które później mocno wpływają na ich dorosłe życie.

„Bądź grzeczna”.

„Nie przesadzaj”.

„Nie rób problemów”.

„Pomyśl o innych”.

Same w sobie te zdania nie muszą być czymś złym. Dziecko potrzebuje uczyć się zasad i funkcjonowania wśród innych ludzi. Problem pojawia się wtedy, kiedy przez lata otrzymuje głównie przekaz, że akceptację zdobywa wtedy, kiedy jest wygodne, pomocne i spełnia oczekiwania.

W dorosłym życiu może to prowadzić do schematu, w którym bardzo łatwo zauważamy potrzeby innych, ale własne spychamy na dalszy plan.

Potrafimy godzinami słuchać problemów bliskich osób, znaleźć rozwiązanie dla każdego i być ogromnym wsparciem.

Jednocześnie pytanie „czego ja potrzebuję?” może okazać się zaskakująco trudne.

Nie dlatego, że nie mamy odpowiedzi. Często dlatego, że przez lata nie dawałyśmy sobie przestrzeni, żeby jej szukać.

Granice – miejsce, w którym często zostawiamy siebie

Jednym z najczęściej poruszanych tematów podczas pracy nad sobą są granice.

Granice nie oznaczają odcinania się od ludzi ani stawania się osobą skupioną wyłącznie na sobie. Są sposobem dbania o relacje, w których jest miejsce zarówno na innych, jak i na nas.

Kiedy nie znamy swoich granic albo boimy się ich bronić, łatwo wchodzimy w rolę osoby, która ciągle daje więcej.

Zgadzamy się, mimo że w środku czujemy sprzeciw.

Milczymy, mimo że coś nas rani.

Przyjmujemy odpowiedzialność za emocje innych ludzi.

Tłumaczymy zachowania innych, jednocześnie ignorując własne zmęczenie czy złość.

Po pewnym czasie może pojawić się poczucie pustki albo frustracji. Nie dlatego, że pomaganie innym jest czymś złym. Wsparcie i troska są ważną częścią relacji. Trudność pojawia się wtedy, gdy pomagając innym, przestajemy zauważać siebie.

Dlaczego ciało często pierwsze mówi „dość”?

Psychologia i współczesna wiedza o układzie nerwowym pokazują, że długotrwałe funkcjonowanie w napięciu wpływa nie tylko na nasze emocje, ale również na sposób, w jaki działa cały organizm.

Jeżeli przez długi czas jesteśmy w gotowości, rozwiązujemy problemy, martwimy się albo próbujemy kontrolować zbyt wiele rzeczy, nasze zasoby stopniowo się wyczerpują.

Możemy mieć trudność z odpoczynkiem.

Możemy czuć ciągłe napięcie.

Możemy stracić chęć do rzeczy, które kiedyś sprawiały nam przyjemność.

Wiele kobiet interpretuje to jako własną słabość. Tymczasem często jest to informacja, że przez długi czas funkcjonowały ponad swoje możliwości.

Podczas warsztatów bardzo często widzę moment, w którym uczestniczki zaczynają patrzeć na siebie z większą łagodnością. Zamiast pytać: „Co jest ze mną nie tak?”, pojawia się inne pytanie: „Co takiego wydarzyło się w moim życiu, że nauczyłam się funkcjonować właśnie w ten sposób?”.

I to jest bardzo ważny moment.

Bo zmiana zaczyna się od zrozumienia.

Odzyskiwanie energii zaczyna się od powrotu do siebie

Kiedy mówimy o odzyskiwaniu utraconej energii kobiecej, nie chodzi o powrót do tego, kim byłyśmy kiedyś. Życie zmienia nas wszystkich. Zdobywamy doświadczenia, uczymy się, dojrzewamy, przechodzimy przez różne role i etapy.

Chodzi bardziej o odzyskanie dostępu do tych części siebie, które z różnych powodów zostały odsunięte na dalszy plan.

Może to być spontaniczność, którą kiedyś zastąpiła ostrożność.

Może to być odwaga do wyrażania własnego zdania.

Może to być radość tworzenia, zabawy albo robienia czegoś tylko dlatego, że daje nam przyjemność.

Może to być kontakt z własnymi emocjami i umiejętność zauważania, czego naprawdę potrzebujemy.

Podczas warsztatów często widzę, że dla wielu osób największym odkryciem nie jest sama przeszłość. Bardziej poruszające bywa zauważenie, jak długo funkcjonowały według schematów, które kiedyś pomagały im przetrwać, ale dziś już niekoniecznie im służą.

Czy można odzyskać to, co zostało utracone?

W psychologii mówi się o neuroplastyczności mózgu, czyli jego zdolności do zmiany i tworzenia nowych sposobów reagowania. Oznacza to, że nasze wcześniejsze doświadczenia mają znaczenie, ale nie muszą całkowicie określać naszej przyszłości.

Możemy uczyć się nowych zachowań.

Możemy budować zdrowsze relacje.

Możemy rozwijać większą świadomość swoich emocji i potrzeb.

Możemy zmieniać przekonania, które przez lata wpływały na nasze decyzje.

Oczywiście nie oznacza to, że jedna rozmowa, ćwiczenie czy warsztat zmienią całe życie. Zmiana jest procesem. Czasami zaczyna się od małych rzeczy – od pierwszego świadomego „nie”, od chwili odpoczynku bez poczucia winy, od decyzji, żeby potraktować swoje potrzeby równie poważnie jak potrzeby innych osób.

Dlaczego wracamy do różnych momentów życia?

W pracy warsztatowej często wykorzystujemy kontakt z przeszłością. Nie po to, żeby zatrzymać się w niej na zawsze, ale żeby lepiej zrozumieć siebie dzisiaj.

Każde ważne doświadczenie zostawia po sobie jakiś ślad. Czasem jest to przekonanie o sobie, czasem sposób reagowania, czasem emocja, która nadal pojawia się w podobnych sytuacjach.

Jeżeli ktoś przez lata słyszał, że jest „za bardzo”, może nauczyć się zmniejszać swoją ekspresję.

Jeżeli ktoś wielokrotnie doświadczał krytyki, może zacząć bać się oceniania.

Jeżeli ktoś musiał być silny w trudnych momentach, może mieć problem z przyjmowaniem wsparcia.

Podczas pracy nad sobą możemy przyjrzeć się tym miejscom z większą świadomością. Zobaczyć, co kiedyś było potrzebną reakcją ochronną, a co dzisiaj ogranicza nasze życie.

Właśnie dlatego metafora odzyskiwania energii tak dobrze opisuje ten proces. Czasami mamy poczucie, że część naszej uwagi, siły i emocji nadal jest związana z dawnymi doświadczeniami. Kiedy zaczynamy je zauważać i integrować, pojawia się więcej przestrzeni na teraźniejszość.

Rola pracy z obrazem i NeuroGrafiki

Nie każdy proces zmiany odbywa się wyłącznie poprzez rozmowę i analizę. Człowiek korzysta również z innych sposobów wyrażania i porządkowania doświadczeń.

Rysunek, symbol i praca z wyobraźnią od dawna wykorzystywane są w różnych metodach wspierających rozwój osobisty. Pozwalają czasem dotrzeć do obszarów, które trudno opisać samymi słowami.

NeuroGrafika jest jedną z metod, które wykorzystują właśnie taki sposób pracy. Łączy rysunek, świadomą uwagę i refleksję nad własnymi doświadczeniami. Dla wielu osób staje się przestrzenią do zatrzymania się i spojrzenia na swoją historię z innej perspektywy.

Podczas warsztatów wykorzystuję ją jako narzędzie wspierające proces poznawania siebie. Rysowanie pozwala zwolnić, zauważyć swoje reakcje i pracować z tym, co pojawia się w trakcie procesu.

Nie jest to zastępstwo psychoterapii ani metoda leczenia. Może natomiast być wartościowym elementem rozwoju osobistego i pracy nad większą świadomością siebie.

Kobieca energia – czym właściwie jest?

Pojęcie kobiecej energii bywa różnie rozumiane. Dla jednych kojarzy się z delikatnością, intuicją i kreatywnością. Dla innych z siłą, odwagą i zdolnością do tworzenia własnego życia.

W tym ujęciu nie chodzi o konkretny zestaw cech przypisanych kobietom. Każdy człowiek ma w sobie różne jakości – zdolność działania i odpoczynku, logikę i intuicję, siłę i wrażliwość.

Odzyskiwanie kobiecej energii można więc rozumieć jako powrót do większej wewnętrznej równowagi.

Do miejsca, w którym nie musimy stale udowadniać swojej wartości.

Do relacji ze sobą, w której jest przestrzeń zarówno na działanie, jak i zatrzymanie.

Do życia, w którym nasze potrzeby również mają znaczenie.

Powrót do siebie jest procesem

Wiele osób oczekuje, że zmiana będzie wyglądała jak jeden przełomowy moment. Czasami rzeczywiście pojawiają się ważne odkrycia, ale najczęściej prawdziwa zmiana dzieje się w codzienności.

W sposobie, w jaki zaczynamy ze sobą rozmawiać.

W decyzjach, które podejmujemy.

W granicach, które stawiamy.

W tym, czy pozwalamy sobie być ważni we własnym życiu.

Odzyskiwanie energii nie oznacza stania się kimś innym. To raczej proces przypominania sobie o tym, co zawsze było częścią nas, ale przez lata mogło zostać przykryte obowiązkami, oczekiwaniami i doświadczeniami.

Czasami największym krokiem jest samo zatrzymanie się i zadanie sobie pytania:

„Czy moje obecne życie naprawdę jest zgodne ze mną?"

Od tego pytania bardzo często zaczyna się droga powrotu do siebie.

Dlaczego stworzyłam warsztat o odzyskiwaniu kobiecej energii?

Pomysł na ten warsztat powstał z obserwacji wielu rozmów i spotkań z kobietami, które mimo ogromnej siły i zaangażowania czuły, że gdzieś po drodze oddaliły się od siebie.

Widziałam, jak często potrafimy być obecne dla innych, a jednocześnie zapominamy zapytać samą siebie, czego potrzebujemy. Jak łatwo wejść w rolę tej, która daje wsparcie, organizuje, pomaga i trzyma wszystko w całości, a jednocześnie coraz mniej miejsca zostaje na własne emocje, marzenia i odpoczynek.

Właśnie dlatego stworzyłam tę przestrzeń. Nie po to, aby zmieniać swoją historię, ale żeby móc spojrzeć na nią z innej perspektywy.

Podczas warsztatu korzystamy z pracy z obrazem, symbolem i NeuroGrafiką, aby przyjrzeć się różnym momentom życia, w których mogłyśmy odsunąć od siebie ważne części – swoją odwagę, spontaniczność, radość, poczucie własnej wartości czy prawo do bycia ważną.

Dla wielu osób jest to doświadczenie zatrzymania i spotkania ze sobą w sposób, na który często brakuje przestrzeni w codziennym życiu.

„Bo czasami odzyskanie siebie zaczyna się od prostego zauważenia: „To, czego szukam, nadal jest we mnie”."